گیسوانم رها ست
گيسواني به قدمت خاطرات تمام دختركان عاشق مشرق زمين
گيسواني به زلاليه هرلحظه نگاه تو در چشمه اي روان
اينبار باد صبحگاه ، گيسوانم را براي شا نه آزادي فرا مي خواند
گيسوانم رهاست
و آماده بازی
......................................
توگویی
انگشتانم باد در سر دارند و جوانی می کنند
که اینگونه هرلحظه
بی تاب
لمس حضور تواند !
..............................
با بودنم
شيشه لحظه ها را مدام شستم
آنقدر شفاف شد
كه بالاخره روزي
نديدمش
و
تمام قد به آن خوردم
..................
نمي دانم ...
به ترمیم ترک های شیشه برسم
يا خودم ؟! .....
باران ، باور نمي كنم آه تو مرا گرفته باشد !
خودت بهتر ازهمه مي داني
هر آنچه دارم از توست
........
آسمان سیر شدی ؟
سفره را جمع کنم ؟
..................
......................................
حال نوبت توست .
.... بباران ....
..........................
بازی شروع شد .
پرده بالا رفت .
صحنه روشن شد .
......................
صدای گامهای یک حضور
- آرام و متوالی -
............................
...................
. سکوت .
...................
..........................
صحنه تاریک شد .
پرده پایین آمد .
بازی تمام شد .
شنیده ام در ده بالا
باران را
عیدانه می دهند !
کاسه ی باورم کجاست ؟
عزم سفر باید ....................
بستر شب آنقدر گرم شد
كه تاريكي به خود
جسارت " بلوغ " داد !
................
وكه باور دارد
نطفه نور از همين هماغوشي بسته خواهد شد ؟!
...........................
با رقصی غرقه
در ترانه باران امشب موافقی ؟
................
- جهان - ؟
.................
دستت را به من بده!
..................
خانه ام آنجاست
کمی آنسو تر ...
بر بلندای آخرین فریاد‚
هر صبحدم‚ خورشید
در زایمان نور.
........................
